Let's fight if you want to be a soldyer.

...อากาศบริสุทธิ์จำนวนมากไหลผ่านทางเล็กๆเข้าสู่ปอด...

ผมลืมตา แสงสว่างรำไรยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านที่ปิดไว้ ยกมือป้ายคราบน้ำตาที่แห้งเกรอะกรังที่แก้มออก
ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาพร้อมกับละอองฝนที่เพิ่งลงเม็ดพรำๆก่อนผมจะตื่นไม่นาน มันพัดแรงมากพอที่จะทำให้กองกระดาษบนโต๊ะปลิวว่อน ราวกับว่ามันกำลังเริงระบำอยู่ท่ามกลางอากาศ

กระดาษแผ่นหนึ่งปลิวมาตกที่ปลายเท้าผม ผมก้มตัวลง หยิบมันขึ้นมา กระดาษแผ่นนั้นมีแต่ข้อความที่ถูกขีดฆ่าด้วยปากกาทับไปมาจนกลายเป็นเพียงแถบสีน้ำเงินยาวๆเท่านั้น
ผมขยำกระดาษแผ่นนั้นเป็นก้อนกลมๆ แล้วขว้างมันไปทางถังขยะที่อยู่ปลายเตียง แต่ไม่ลง มันชนปากถังขยะและกลิ้งหลุนๆที่พื้น ผมปล่อยมันไว้อย่างนั้นแล้วเดินมาเก็บกระดาษที่ปลิวกระจัดกระจายทั่วห้อง ซึ่งเต็มไปด้วยแถบสีน้ำเงินจากปากกายาวๆเต็มหน้ากระดาษไปหมด จากนั้นจึงทิ้งมันลงถังขยะทั้งหมดพร้อมกับก้อนกระดาษกลมๆที่ผมปาไม่ลงด้วย

...ผมเป็นนักเขียน...ที่เขียนงานไม่ออก...

นับตั้งแต่วันที่เธอจากผมไป...ดูเหมือนเธอจะนำพาเอาความอ่อนไหวของผมไปด้วยจนหมดสิ้น
นับตั้งแต่วันที่เธอจากผมไป...ดูเหมือนเธอจะนำพาเอาน้ำหล่อเลี้ยงตัวอักษรของผมไปจนหมดสิ้น

จากตัวอักษรที่เคยได้รับคำชมว่าอ่อนหวานนุ่มนวลและสดชื่นเหมือนต้นไม้เขียวชอุ่ม กลับกลายเป็นตัวอักษรที่แห้งแล้ง กระด้าง และเจ็บปวด

มันไม่ได้เกิดขึ้นทันทีที่ผมกับเธอเลิกรากันหรอก แต่มันเกิดขึ้นตอนไหน ตัวผมเองก็ยังไม่รู้เลย จะว่าไปมันก็อาจจะไม่ใช่ความผิดของเธอก็ได้...ผมอาจโวยวายเกินเหตุไปเอง

นั่นสินะ...ผมอาจจะโวยวายไปเองฝ่ายเดียว
โวยวายไปเองฝ่ายเดียวจนทำให้เธอต้องขอเลิกรากับผมนี่ล่ะ

แต่ไม่ว่าเพราะเหตุผลอะไรก็ตาม...อารมณ์ของผมมันก็ไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนปกติพอที่จะเขียนงานให้ออกมาเป็นเช่นเดิมได้อีก

เพราะตอนนี้อารมณ์มันประดังเข้ามาจนผมเองยังสับสน ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ทั้งเหงา โดดเดี่ยว มันระคนกันไปหมดจนแยกไม่ถูก

อารมณ์เพียงอย่างเดียวที่ผมแยกแยะออก

คือ...

ผมยังรักเธอ...และอยากจะขอโทษกับเธอที่ผมได้ผิดต่อเธอ