...ฉันฆาตกรรมตัวเอง...
posted on 02 Dec 2005 06:55 by deltadrive in Fiction
เทพีแห่งความเดียวดายและปีกแห่งหายนะอยู่ข้างหลังฉัน
หยาดน้ำตาเป็นดั่งแสงสว่างของดาวตกวูบหนึ่งบนท้องฟ้า
ฉันยืนมองท้องฟ้ายามราตรี...
แสงสว่างของดวงดาวกระพริบระยิบระยับขับขานท่วงทำนองแห่งจักรวาล
คล้ายตอบรับจิตวิญญาณของเธอเป็นส่วนหนึ่งของมัน
...
เธอจากฉันไป...
จากฉันไปสถิตย์อยู่ท่ามกลางหมู่ดาวนับหมื่นแสนล้านดวง
เธอจากฉันไป...
ภายใต้อุ้งมือของฉันที่บีบรอบคอเธอ
ฉันคือฆาตกร...ผู้พรากชีวิตเธอไปจากผู้เป็นที่รักยิ่ง
...
เธอร้องขอต่อฉันเช่นนั้น
เธอปรารถนาจะออกเดินทางไปสู่อีกภพ...โดยมีฉันเป็นผู้นำพา
เพื่อลืมความขมขื่นปวดร้าวแสนสาหัสในชีวิต
เพื่อลืมตราบาปชั่วชีวิตที่ใครก่อขึ้นโดยจงใจ
และเพื่อลืมสิ่งที่เธอเคยทำไว้กับฉัน...สิ่งที่ยากเกินให้อภัย
...ปรารถนาที่จะดับสูญ...
...ปรารถนาที่จะหยุดนิ่ง...
...
ฉันฆ่าเธอด้วยความรัก
ฉันฆ่าเธอด้วยความชิงชัง
ฉันฆ่าเธอด้วยความโกรธแค้น
ฉันฆ่าเธอด้วยเวทนา
ฉันฆ่าเธอด้วยมือของฉันเอง
...
เราเสพสังวาสกัน...
จุมพิตอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหนักหน่วงและรุนแรง
ลมหายใจหอบกระชั้นถี่ขึ้นสลับกับถอนหายใจยาว
ก่อนจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
ฉันค่อยๆขยับเข้าไปภายใน
เธอตอบรับเป็นอย่างดี ฉันค่อยๆเร่งจังหวะ
และเธอก็ขานรับทุกจังหวะที่ฉันทำ...
...อารมณ์ของเรากำลังเตลิด...
ฉันถือโอกาสนี้ค่อยๆบรรจงเอื้อมมือไปแตะลำคออันเพรียวระหงของเธออย่างเนิบช้า แช่มชื่น
...ปนขมขื่นอยู่ในที...
ค่อยๆออกแรงกด เค้น ให้นิ้งหัวแม่มือกดทับหลอดลม
...ออกแรงจนสุดกำลัง...
เธอดิ้นรนอยู่ภายใต้อ้อมอกของฉัน
เป็นการดิ้นรนตามธรรมชาติที่สร้างไว้เพื่อเอาตัวรอดต่อไป
ก่อนที่เธอจะแน่นิ่งภายใต้เครื่องประหารทั้งสองข้าง...
...
น้ำตาไหลออกมาอย่างแผ่วเบา
...
...ฉันฆ่าเธอ...
...ฉันฆ่าตัวเอง...
หยาดน้ำตาเป็นดั่งแสงสว่างของดาวตกวูบหนึ่งบนท้องฟ้า
ฉันยืนมองท้องฟ้ายามราตรี...
แสงสว่างของดวงดาวกระพริบระยิบระยับขับขานท่วงทำนองแห่งจักรวาล
คล้ายตอบรับจิตวิญญาณของเธอเป็นส่วนหนึ่งของมัน
...
เธอจากฉันไป...
จากฉันไปสถิตย์อยู่ท่ามกลางหมู่ดาวนับหมื่นแสนล้านดวง
เธอจากฉันไป...
ภายใต้อุ้งมือของฉันที่บีบรอบคอเธอ
ฉันคือฆาตกร...ผู้พรากชีวิตเธอไปจากผู้เป็นที่รักยิ่ง
...
เธอร้องขอต่อฉันเช่นนั้น
เธอปรารถนาจะออกเดินทางไปสู่อีกภพ...โดยมีฉันเป็นผู้นำพา
เพื่อลืมความขมขื่นปวดร้าวแสนสาหัสในชีวิต
เพื่อลืมตราบาปชั่วชีวิตที่ใครก่อขึ้นโดยจงใจ
และเพื่อลืมสิ่งที่เธอเคยทำไว้กับฉัน...สิ่งที่ยากเกินให้อภัย
...ปรารถนาที่จะดับสูญ...
...ปรารถนาที่จะหยุดนิ่ง...
...
ฉันฆ่าเธอด้วยความรัก
ฉันฆ่าเธอด้วยความชิงชัง
ฉันฆ่าเธอด้วยความโกรธแค้น
ฉันฆ่าเธอด้วยเวทนา
ฉันฆ่าเธอด้วยมือของฉันเอง
...
เราเสพสังวาสกัน...
จุมพิตอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหนักหน่วงและรุนแรง
ลมหายใจหอบกระชั้นถี่ขึ้นสลับกับถอนหายใจยาว
ก่อนจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
ฉันค่อยๆขยับเข้าไปภายใน
เธอตอบรับเป็นอย่างดี ฉันค่อยๆเร่งจังหวะ
และเธอก็ขานรับทุกจังหวะที่ฉันทำ...
...อารมณ์ของเรากำลังเตลิด...
ฉันถือโอกาสนี้ค่อยๆบรรจงเอื้อมมือไปแตะลำคออันเพรียวระหงของเธออย่างเนิบช้า แช่มชื่น
...ปนขมขื่นอยู่ในที...
ค่อยๆออกแรงกด เค้น ให้นิ้งหัวแม่มือกดทับหลอดลม
...ออกแรงจนสุดกำลัง...
เธอดิ้นรนอยู่ภายใต้อ้อมอกของฉัน
เป็นการดิ้นรนตามธรรมชาติที่สร้างไว้เพื่อเอาตัวรอดต่อไป
ก่อนที่เธอจะแน่นิ่งภายใต้เครื่องประหารทั้งสองข้าง...
...
น้ำตาไหลออกมาอย่างแผ่วเบา
...
...ฉันฆ่าเธอ...
...ฉันฆ่าตัวเอง...