...ฉันฆาตกรรมตัวเอง2...
posted on 02 Dec 2005 06:56 by deltadrive in Fiction
...ฉันถือดาบแห่งความคลุ้มคลั่งอยู่ในมือ ก้าวออกมาจากความมืดมิดที่แสนเย็นยะเยือก...
กวัดแกว่งดาบฟาดฟันไม่เลือกหน้า ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องลั่น
ด้วยบันดาลโทสะ ด้วยบรรลุถึงนิพพานแห่งความโกรธ
จึงลงมือสังหารเธออย่างเลือดเย็น
...
คำผรุสวาทที่ฉันเอ่ยออกไปนั้นกลับกลายเป็นดาบอย่างดีที่ปักลงกลางอกของเธอ
...เราทะเลาะกัน เธอร้องไห้ ฉันต่อว่า เธอเดินหนี...
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนฉันแทบตั้งตัวไม่ทัน
ทุกสิ่งทุกอย่างที่กล่าวมานั้นเกิดขึ้นหน้าโรงทำแท้งเถื่อนแห่งหนึ่ง...
เธอเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน
เธอเคยเป็นความฝัน เธอเคยเป็นความหวัง
เธอเคยเป็นกำลังใจ
เธอเคยเป็นชีวิต
เธอเคยเป็นโลกทั้งใบของฉัน
แต่มาในวันนี้...
ฝันนั้นกลับกลายเป็นฝันร้าย ความหวังนั้นกลับเลือนราง
กำลังใจนั้นกลายเป็นยาพิษกัดกร่อนใจแทน
ชีวิตนั้นไม่สมประกอบ
และโลกนั้นกำลังพังทลาย
เมื่อเธอก้าวออกมาจากสถานที่แห่งนั้น
โดยทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของเราไว้ให้บุคคลภายในนั้นเอาไปทิ้ง
ฉันอยากฆ่าเธอให้ตายลงกับมือในบัดนั้น
คำต่อว่า คำผรุสวาทมากมายถูกสาดซัดใส่เธออย่างไม่หยุด
เธอนิ่งเงียบ ไม่ตอบโต้ฉันใดๆ
ปล่อยให้ฉันเป็นคนระบายความหยาบช้าในเบื้องลึกของมนุษย์เข้าใส่เธอเพียงผู้เดียว
ตัวเธอสั่นเทา หยดน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาของเธออย่างไม่ขาดสาย
แต่ในตอนนั้น ฉันไม่ทันสังเกตเห็น...
ฉันประกาศก้อง ณ ที่ตรงนั้น
ยุติและตัดขาดความสัมพันธ์เราจากกัน
เธอก้มหน้า ตัวสั่น และร้องไห้...
ฉันหันหลังกลับ และออกเดิน
แต่ไม่ทันไร...
เสียงหวีดร้องก็ดังขึ้นเบื้องหลังฉัน ฉันหันกลับไปดู
ภาพที่ฉันเห็นคือภาพของเธอที่ล้มลงฟุบกับถนน
เลือดมากมายไหลมาตามขาของเธอจนนองทั่วถนน
ฉันตะโกนชื่อเธอลั่น!!!
วิ่งเข้าไปหา อุ้มเธอ พาเธอส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
แต่อนิจจา...
...
เธอจากไป...
...
ฉันมารู้ทีหลังว่า เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะครอบครัวของฉันบีบบังคับให้เธอต้องทำเช่นนั้น
ฉันผู้โง่เขลาซึ่งจมอยู่ในปลักโคลนแห่งโทสะ
กลับทำให้เธอต้องทุกข์ทรมานเสียเอง
ฉัน... ผู้ซึ่งโง่เง่า เป็นคนทำให้เรื่องของเราจบลงเช่นนี้
ฉัน...
...
...ฉันถือดาบแห่งความคลุ้มคลั่งอยู่ในมือ ก้าวออกมาจากความมืดมิดที่แสนเย็นยะเยือก...
ด้วยบรรลุนิพพานแห่งความเศร้า
...
ฉันจึงดิ่งจากชั้นที่ 22 ของตัวตึก เพื่อโผบินตามเธอไปยังฟากฟ้าสีคราม...
กวัดแกว่งดาบฟาดฟันไม่เลือกหน้า ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องลั่น
ด้วยบันดาลโทสะ ด้วยบรรลุถึงนิพพานแห่งความโกรธ
จึงลงมือสังหารเธออย่างเลือดเย็น
...
คำผรุสวาทที่ฉันเอ่ยออกไปนั้นกลับกลายเป็นดาบอย่างดีที่ปักลงกลางอกของเธอ
...เราทะเลาะกัน เธอร้องไห้ ฉันต่อว่า เธอเดินหนี...
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนฉันแทบตั้งตัวไม่ทัน
ทุกสิ่งทุกอย่างที่กล่าวมานั้นเกิดขึ้นหน้าโรงทำแท้งเถื่อนแห่งหนึ่ง...
เธอเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน
เธอเคยเป็นความฝัน เธอเคยเป็นความหวัง
เธอเคยเป็นกำลังใจ
เธอเคยเป็นชีวิต
เธอเคยเป็นโลกทั้งใบของฉัน
แต่มาในวันนี้...
ฝันนั้นกลับกลายเป็นฝันร้าย ความหวังนั้นกลับเลือนราง
กำลังใจนั้นกลายเป็นยาพิษกัดกร่อนใจแทน
ชีวิตนั้นไม่สมประกอบ
และโลกนั้นกำลังพังทลาย
เมื่อเธอก้าวออกมาจากสถานที่แห่งนั้น
โดยทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของเราไว้ให้บุคคลภายในนั้นเอาไปทิ้ง
ฉันอยากฆ่าเธอให้ตายลงกับมือในบัดนั้น
คำต่อว่า คำผรุสวาทมากมายถูกสาดซัดใส่เธออย่างไม่หยุด
เธอนิ่งเงียบ ไม่ตอบโต้ฉันใดๆ
ปล่อยให้ฉันเป็นคนระบายความหยาบช้าในเบื้องลึกของมนุษย์เข้าใส่เธอเพียงผู้เดียว
ตัวเธอสั่นเทา หยดน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาของเธออย่างไม่ขาดสาย
แต่ในตอนนั้น ฉันไม่ทันสังเกตเห็น...
ฉันประกาศก้อง ณ ที่ตรงนั้น
ยุติและตัดขาดความสัมพันธ์เราจากกัน
เธอก้มหน้า ตัวสั่น และร้องไห้...
ฉันหันหลังกลับ และออกเดิน
แต่ไม่ทันไร...
เสียงหวีดร้องก็ดังขึ้นเบื้องหลังฉัน ฉันหันกลับไปดู
ภาพที่ฉันเห็นคือภาพของเธอที่ล้มลงฟุบกับถนน
เลือดมากมายไหลมาตามขาของเธอจนนองทั่วถนน
ฉันตะโกนชื่อเธอลั่น!!!
วิ่งเข้าไปหา อุ้มเธอ พาเธอส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
แต่อนิจจา...
...
เธอจากไป...
...
ฉันมารู้ทีหลังว่า เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะครอบครัวของฉันบีบบังคับให้เธอต้องทำเช่นนั้น
ฉันผู้โง่เขลาซึ่งจมอยู่ในปลักโคลนแห่งโทสะ
กลับทำให้เธอต้องทุกข์ทรมานเสียเอง
ฉัน... ผู้ซึ่งโง่เง่า เป็นคนทำให้เรื่องของเราจบลงเช่นนี้
ฉัน...
...
...ฉันถือดาบแห่งความคลุ้มคลั่งอยู่ในมือ ก้าวออกมาจากความมืดมิดที่แสนเย็นยะเยือก...
ด้วยบรรลุนิพพานแห่งความเศร้า
...
ฉันจึงดิ่งจากชั้นที่ 22 ของตัวตึก เพื่อโผบินตามเธอไปยังฟากฟ้าสีคราม...
อ่านแล้วออกแนวน่ากัวๆ อ๊ะ ...
พลอยไม่ค่อยชอบแนวนี้เท่าไหร่
#1 By *.: St`teresa :. on 2005-12-02 18:14