...เพียงเธอ ผู้จากฉันไป...
posted on 17 Aug 2007 01:03 by deltadrive in Fictionมืดมนอนธกาล
มาเยือนดั่งสายฝนกระหน่ำซัด
...เพียงเธอ ผู้จากฉันไป...
รัตติกาลหมอกหม่น...
ราตรีนี้ไร้ดาว...
กุหลาบอับเฉาแห้งเหี่ยวโรยรา...
...เพียงเธอ ผู้จากฉันไป...
ความสุขติดปีกบินหนีขึ้นไปยังนภาสีแดงเลือด
ชีวาแม่หญิงดั่งว่าวที่สายป่านขาด...
ลอยขึ้นไปบนนภาฟ้าคราม ไม่มีวันกลับลงมาชั่วนิรันดร์
...เพียงเธอ ผู้จากฉันไป...
อันใดเล่าจะคร่ำครวญพร่ำเพ้อได้มากไปกว่านี้
ไม่มี มิมีอะไรมาเทียมเทียบเท่าทัน
เจ็บปวดปร่าจนเสียดกระดูก สะท้านทั่วสรรพางค์
หนึ่งกล้ามเนื้อสั่นกระตุกไร้เรี่ยวแรง
สองแขนสองขาสั่นไหวระริก
หมื่นน้ำตาระร่วงพร่างพราวพรั่งพรู
...เพียงเธอ ผู้จากฉันไป...