Climate Change!!!

ขอถามสักคำถามไปยังทุกๆท่านที่เข้าร่วมกิจกรรม June Write ครับ
คำถามไม่ยาก ไม่ยาว สั้นๆคือ...

...ชีวิตหลัง June Write ของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?...


แปลคำถามให้เข้าใจง่ายๆก็ได้ประมาณว่า ความรู้สึกที่มีต่อวันนี้ภายหลังจากที่ผ่านกิจกรรม June Write มาแล้วเป็นอย่างไรกันบ้างครับ? ลองสังเกตตัวเองไหม?
หลังจากที่ไม่ต้องมานั่งเขียนเรื่องราวต่างๆเพื่อให้ต้นไม้เติบโตขึ้นไปแล้วรู้สึกอย่างไรกันบ้าง?

ลั้ลลากับดอกทานตะวันดอกโต?
ปลอดโปร่งใจเพราะจากนี้ไปจะไม่ต้องมาแบกภาระอัพบล็อคทุกวันแล้ว ดองบล็อคได้ตามปกติ?
ดีใจ ภูมิใจที่ตัวเองสามารถผ่านพ้นกิจกรรมนี้มาได้ตามที่ตั้งใจไว้?
เสียใจที่ไม่สามารถฝ่าฟันกิจกรรมนี้ไปจนถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้?
เคว้งคว้างเพราะเคยอัพบล็อคติดๆกันทุกวัน แล้วจู่ๆแรงกดดันที่เคยมีมันหายไปทำให้รู้สึกเหมือนขาดจุดหมาย?
เฉยๆ ไม่รู้สึกอะไรเลย?
หรืออื่นๆ?

สำหรับจขบ. ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นคือดีใจ ภูมิใจที่สามารถพิชิตจุดสูงสุดของต้นไม้ จนได้เห็นดอกทานตะวันบานอล่างฉ่างใต้คำว่า Exteen
รู้สึกเหมือนยกเอาภาระบางอย่างออกไปจากตัวเอง ยกเอาหน้าที่ที่เคยต้องแบกไว้ออกไปจากตัวเอง ลั้ลลาที่จะไม่ต้องมารู้สึกบีบคั้นหาเรื่องให้อัพบล็อค
รู้สึกถึงความสนุกสนานที่แฝงอยู่ในความบีบคั้นที่จะต้องหาเรื่องมาอัพบล็อค(ขอยืมคำจากมาสเตอร์แชมป์มาใช้นิดนึง)

แต่รู้สึกเช่นนั้นได้ไม่นาน... ความรู้สึกบางอย่างก็ตามมาติดๆ
รู้สึกเสียดายความสนุกที่มาพร้อมกับความบีบคั้นนั้น...
รู้สึกว่างเปล่า เคว้งคว้าง ขาดจุดหมายปลายทางในการอัพบล็อค...

ชีวิตหลัง June Write ของ จขบ. เลยรู้สึกเหงาๆ เคว้งคว้าง แห้งแล้ง ขาดสีสัน
จากที่เคยได้เขียน ได้อัพบล็อคเพื่อไปให้ถึงจุดหมายที่ตั้งไว้
หาเรื่องราวต่างๆนานารอบตัวมาเขียนลงบล็อคทุกวันๆ เพื่อไปให้ถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้
แต่เมื่อฝ่าฟันจนได้มายืนอยู่ ณ จุดที่เป็นเป้าหมายแล้วกลับรู้สึกเคว้งคว้าง เพราะมองไม่เห็นจุดหมายที่เคยมีอยู่ทุกวันเสียแล้ว...
พอรู้สึกเช่นนั้นมันก็ทำให้หดหู่ ใจหายได้ไม่น้อยทีเดียว...
ฉันจะทำอะไรต่อไป ฉันจะอัพบล็อคเพื่ออะไร...

พอปลดเอาภาระหน้าที่ลงจากบ่าแล้วก็เลยกลายเป็นคนว่างงาน...

อาจจะเป็นเพราะเราไปยึดติดอยู่กับการอัพบล็อคเพื่อให้ต้นไม้เติบโตมากเกินไปก็เป็นได้...
จนกลายเป็นว่าลืมนึกถึงเจตนาที่แท้จริงในการเขียนบล็อคของตัวเองไปโดยสนิท
กลายเป็นว่าจากกิจกรรมที่มาสเตอร์แชมป์ตั้งใจจะกระตุ้นไฟในการเขียนเอ็นทรี่ อัพบล็อคอย่างสม่ำเสมอนั้นกลับมามอดสนิทที่ จขบ. เอาเสียอย่างนั้น

ขอโทษครับคุณแชมป์...

และเพราะรู้สึกว่ามันเคว้งคว้างเกินไปอย่างนั้น...
จขบ. เลยผุดโครงการสำหรับตัวเองซะเลย นั่นคือกิจกรรม July Write นั่นเอง วะฮ่าฮ่า...
เป้าหมายในครั้งนี้ไม่ได้หวังว่าจะต้องอัพให้ได้ครบทั้งเดือน แต่ขอให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
อัพอย่างมีสาระ อัพอย่างไม่ใช่ขอผ่านไปที... อัพอย่างมีเป้าหมาย...

ที่สำคัญ... อัพเพื่อเยียวยาหัวใจตัวเอง ให้หายจากการเคว้งคว้างให้ได้

เอ๊... หรือเราจะเสพติดความสนุกจากการที่ต้องหาเรื่องอะไรมาเขียนทุกๆวันเข้าให้แล้ว
งั้นก็แสดงว่าไม่ใช่ว่ากิจกรรมนี้จะไม่บรรลุผลตามที่คุณแชมป์คิดไว้...
แต่กลับบรรลุผลจนเกิน 100% เสียด้วยซ้ำ ฮ่าๆ...


แหม... ก่อนจะเขียนเอ็นทรี่นี้ยังเคว้งคว้างอยุ่เลย แต่พอเขียนๆไปจนถึงบรรทัด "รู้สึกว่างเปล่า เคว้งคว้าง ขาดจุดหมายปลายทางในการอัพบล็อค..." มันก็กลับหายไปทันที...
ประมาณว่า พอได้เขียนเอ็นทรี่ อัพบล้อคแล้วก็หายเคว้งคว้างเลยสินะ

ฉันเสพติดการเขียนบล็อคทุกวันไปแล้วจริงๆด้วย



แล้วคุณล่ะครับ ลองถามตัวเองดูหรือยังว่า ชีวิตหลัง June Write ของคุณเป็นอย่างไรกันบ้าง?