posted on 01 Apr 2008 11:18 by deltadrive in Fiction
อดีตที่คิดว่าปิดตายมันไว้...
แท้จริงแล้วยังคงรั่วซึมราวอากาศธาตุจากรอยร้าวของกำแพงที่ก่อกั้นกักขังมันไว้
ราวแก๊สพิษร้ายกาจ...
มันกัดกร่อนจิตใจเกินเยียวยารักษาทันท่วงที
มันล่อลวงจิตใจ ให้คาดหวังว่าสักวันอดีตจะหวนย้อนกลับมาใหม่
แม้รู้ทั้งรู้ว่ามันคือผลของพิษ
แต่ก็ยินยอมสูดแก๊สพิษนั้นเข้าไว้เต็มปอด
เพราะอ่อนแอเกินกว่าจะยอมรับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในอดีตครั้งนั้น
หลอกลวงหัวใจตนเองให้ทนทุกข์ทรมานต่อไป
แม้รู้ว่าไม่มีวันที่เขาจะหันหลังกลับมามอง
แต่ก็ไม่สามารถที่จะละสายตาไปจากเขาได้สักครั้ง
ยังเฝ้ามองอดีตนั้นด้วยหัวใจที่ร้าวรอน
เพราะตัวเองทำตัวเอง
ไม่มีสิทธิ์โวยวายต่อว่าใครได้
เพราะตัวเองเลือกที่จะเสพย์เมฆหมอกพิษร้าย
เพราะตัวเองเลือกที่จะเสพย์ความรู้สึกปวดปร่านี้ไว้
เพราะตัวเองเลือกที่จะเสพย์ความลุ่มหลงนี้ต่อไป
สุดท้าย...
...เมื่อภาพฝันในอดีตไม่มีวันเลือนรางจางหาย ฉันจึงกลายเป็นเพียงคนที่ลุ่มหลงในภาพฝันนั้น...
posted on 04 Nov 2007 00:34 by deltadrive in Fiction
นิทราเถิด ดวงใจ
จงหลับใหลใต้แสงจันทราส่อง
ฝันดีกับดนตรี มีดาราขับร้อง
มีฉันคอยคุ้มครองจากผองภัย
นิทราเถิด คนดี
หลับอย่างสุขีเพราะมีฉันอยู่ใกล้
กุมมือยามฝันทำเจ้าหวั่นไหว
แทนสัญญาว่าจะไม่ไปไหน...
...หากไม่มีเธอ...
posted on 13 Oct 2007 14:44 by deltadrive in Fiction
...เมเปิ้ลเจ้าเอย
เคยคิดถึงใครบ้างไหม
ฉันคิดถึงบางคนแทบขาดใจ
เขียนความห่วงใยลงบนใบเจ้า
วานลมโชยพัดเอาไปส่ง
ถึงที่หมายอย่างมั่นคง
ให้ลุล่วงสมประสงค์ดังหมาย
เพียงเท่านี้...
หากชีวีฉันต้องสลาย
ก็ไม่เคยนึกเสียดาย
เพราะสุดท้าย...
ฉันได้มอบหัวใจให้ใครคนนั้น...
posted on 26 Sep 2007 22:52 by deltadrive in Fiction
ฝนเอย...ฝนพรำ
ช่วยชะล้างความทรงจำอันหมองเศร้า
ช่วยลบเลือนใครบางคนที่ทิ้งเรา
ช่วยนำพาความเหงาไปจากใจ
ฝนเอย...ฝนพรำ
พาความชุ่มฉ่ำคืนมาได้ไหม
พาความอบอุ่นที่หายไป
กลับมาเก็บไว้ ณ ที่เดิม
ฝนเอย...ฝนพรำ
ใจช้ำช้ำต้องการกำลังใจเพิ่ม
ช่วยนำพาใครบางคนมาแต่งเติม
ใจดวงนี้ให้ดีดังเดิมจะได้ไหม
posted on 17 Aug 2007 01:03 by deltadrive in Fiction
มืดมนอนธกาล
มาเยือนดั่งสายฝนกระหน่ำซัด
...เพียงเธอ ผู้จากฉันไป...
รัตติกาลหมอกหม่น...
ราตรีนี้ไร้ดาว...
กุหลาบอับเฉาแห้งเหี่ยวโรยรา...
...เพียงเธอ ผู้จากฉันไป...
ความสุขติดปีกบินหนีขึ้นไปยังนภาสีแดงเลือด
ชีวาแม่หญิงดั่งว่าวที่สายป่านขาด...
ลอยขึ้นไปบนนภาฟ้าคราม ไม่มีวันกลับลงมาชั่วนิรันดร์
...เพียงเธอ ผู้จากฉันไป...
อันใดเล่าจะคร่ำครวญพร่ำเพ้อได้มากไปกว่านี้
ไม่มี มิมีอะไรมาเทียมเทียบเท่าทัน
เจ็บปวดปร่าจนเสียดกระดูก สะท้านทั่วสรรพางค์
หนึ่งกล้ามเนื้อสั่นกระตุกไร้เรี่ยวแรง
สองแขนสองขาสั่นไหวระริก
หมื่นน้ำตาระร่วงพร่างพราวพรั่งพรู
...เพียงเธอ ผู้จากฉันไป...
